-Намайг Галбадрахын Отгонцэцэг гэдэг. Сүүлийн 18 жил жүдо бөхийн спортод сэтгэл зүрхээ зориулаад явж байна. 2021 онд тамирчныхаа замналыг өндөрлүүлээд, багш дасгалжуулагчаар жудо бөхийг анхан шатнаас нь зааж “Winner judo sport club” 2 салбартайгаар үйл ажиллагаа явуулж байна.
2016 оны олимпод түрүүлнэ гэж очоод хүрэл медаль хүртсэн. Тухайн үедээ сэтгэл дундуур байсан ч одоо бодоход миний амьдралын хамгийн чухал мөч байсан. Дэлхийн шилдгүүд ч медальгүй хоцордог юм байна гэдгийг ойлгосон.
Тухай үед би Монгол Улсын шигшээ тамирчдаас хоёрт байсан учраас олимпод орох боломжгүй байсан. Манай Урнаа Дэлхийн аварга болчихсон дэлхийн чансааг тэргүүлж байсан. Тиймээс 2014 онд хоёр улс тохиролцож, 2015 онд би Казахстаны иргэншил авч, 2016 онд олимпоос медаль хүртсэн.
Казахстан Улсад очиход “амжилт үзүүлэхгүй байна” гэж их шүүмжлүүлж байсан. 2016 оны Риогийн Олимпоос хүрэл медаль авсны дараа тэр байдал 100 хувь эргэсэн.
Миний хамгийн сэтгэлд үлдсэн тэмцээн бол 2016 Парисын Грандслам байдаг. Тэр үед би дэлхийн чансаанд нэлээн хойно байсан ч дэлхийн шилдгүүдийг цувуулж, алтан медаль хүртэж байлаа.
Бэлтгэл сургуулилалт ялагдлаас шантарч байгаагүй. Харин аавыг бурхан болоход л хэцүү байсан.
Хүүхэд спортоор хичээллээд бүгд олимп, дэлхийн аварга болохгүй ч тэсвэр тэвчээр, бусадтай харилцах, шийдвэр гаргалт, биеэ даах зэрэг чадварыг эзэмшдэг.
Шавийгаа өсвөрийн Дэлхийн аварга болоход өөрөө медаль авснаас илүү баярласан.
Миний сонсоход хамгийн хэцүү байдаг дуу бол Монгол Улсын Төрийн дуулал байдаг. Яагаад ч би гэм хийсэн юм шиг Төрийн дуулал сонсохоор л өөртэй гомдох мэдрэмж төрдөг. Хамгийн их баярлаж бахдаж сонссон төрийн дуулал энэ жил охиноо медаль авах үед байсан.
